Zaterdag 24 oktober en zondag 25 oktober.

Zowel zaterdag als zondag hebben niet veel meer gedaan dan lekker rusten en genieten van het redelijke mooie weer. We moeten wachten tot het maandag is om de stempels te regelen die we nodig hebben voordat we vanuit Nairobi naar Ethiopië vertrekken.

Maandag 26 oktober

Vroeg opstaan is letterlijk wel erg vroeg, om 6 uur staat Martin vrolijk buiten te trappelen. Na het ontbijt gaan we samen met Stuart en Fiver naar een banden reparateur om twee van hun banden te laten repareren. Een uur wachten en we kunnen eindelijk beginnen aan het echte werk voor vandaag. De planning is om via Lake Turkana naar Ethiopië te rijden. Helaas is er geen douane post aan grens en moeten we ons laten uitstempelen in Kenia. Bij de immigratiedienst worden we doorgestuurd naar het loket "Alien", dat zijn alle buitenlanders die in Kenia verblijven. Na invullen van de gebruikelijke informatie krijgen we een stempel in ons paspoort en kunnen we naar de douane.
Na veel op en neer gelift in een voor Keniaanse begrippen wolkenkrabber(30 etages) vinden we uiteindelijk het juiste persoon. Hij, chef van invoer en uitvoer van de buitenlandse auto's moest ons helaas teleurstellen dat hij ons niet gelijk kan helpen. Kom vanmiddag maar terug als mijn medewerker die met de sleutel weg is terug is.
We gaan terug naar JJ's en nuttigen nog snel een lunch voordat wij nog even weg gaan om inkopen te doen. Bij de Nakomat doen we onze laatste boodschappen en Updaten we onze site nog met de foto's en het juiste formaat.

Dinsdag 27 oktober (onze tocht gaat verder)

We nemen afscheid van iedereen en maken ons klaar voor vertrek. Ons eerste doel met de auto's zal zijn Isiolo waar een Nederlands Stel een hotel heeft en een ook een mooi rustpunt voor de dag.
Ondanks dat we al in de ochtend spits de stad uit proberen te rijden lukt het ons aardig. Na 45 minuten laten we Nairobi achter ons en rijden door een heuvelachtig landschap. Rond Mount Kenya hangen zware en donkere wolken. Af en toe hebben we een spatje regen, maar het zet niet echt door. Als we komen tegen de middag aan in Isiolo en hebben al snel het Hotel gevonden.
Een mooie plek om info te vergaren over de route naar het noorden en natuurlijk de verhalen te horen van het Nederlands stel dat hier al weer een aantal jaren woont en werkt.
Als we heerlijk in de schaduw zitten te lezen komt het Nederlands terug van een boodschap. Ze stellen zich voor als Rita en Peter, gelijk was het een gezellige boel. Zij vertellen ons over hoe zij in Kenia zijn terecht gekomen en wat voor projecten ze er allemaal doen voor de gemeenschap.  Na dat Rita een telefoontje ontvangt begint bij ons toch de angst een beetje groter te worden. Niet ver bij hun vandaan is een vrachtwagen overvallen en zijn daarbij  vier personen doodgeschoten. De medewerker die net naar de stad was moest gelijk terug komen want in de stad was die spanning tussen de verschillende stammen enorm groot. De politie moest ingrijpen met schoten in de lucht.
Na ons avondeten gaan we nog een kop koffie drinken en praten we nog verder over onze ervaringen. Peter heeft nog een vriend hun gebeld in Marsabit om te vragen hoe de route is op dit moment langs het meer. Morgen zal hij meer informatie hebben voor ons van de politie over wij al dan niet met een begeleiding naar het noorden kunnen reizen, als hij de politie bewaking weer terug heeft gebracht naar de politie post.

Woensdag 28 oktober

Rond 6 uur zegt Martin in eens "Hé, dat lijkt Mount Kenya wel" Jet moet eerst nog een bewijs hebben van de GPS. Maar inderdaad we hebben geluk. De berg is nog niet ingepakt door de bewolking. Snel maken we een aantal foto's en nog geen 10 minuten later was er al niks meer te zien. Als Peter terug komt van het wegbrengen van de politie agenten krijgen we de laatste informatie. Het is voor ons veilig genoeg om naar het noorden te rijden als we maar bij elkaar blijven rijden. Hij weet ons ook te vertellen dat afgelopen nacht de plaatselijke markt in vlammen is opgegaan door de  rellen en problemen tussen de verschillende stammen.
We nemen afscheid van Rita en Peter en bedanken hun voor alles. We rijden de eerste 50 km over een mooi stuk asfalt wat op dit moment wordt aangelegd door de Chinezen. Maar naar Archers Post krijgen we dan toch de gevreesde wasbord weg. Met een snelheid van rond de 25 km per uur is het voor ons redelijk te doen zonder dat we aan alle kanten de auto uitvliegen. Stuart en Fiver willen alleen maar harder rijden, maar wij houden onze voet stijf en blijven voor op rijden. Rond 4 uur hebben wij het dan ook helemaal gehad met rijden en willen we rust. We stellen aan hun voor om te stoppen in het volgende dorp bij de politie post. Dat is de meeste veilige plaats is onze ervaring. Zodra wij de Logulogo aankomen maken we gelijk duidelijk dat we willen stoppen. Zij rijden toch door naar Marsabit want daar is een camping en dat was voor hun het doel voor vandaag.
Wij vragen als we kunnen staan bij de post en krijgen gelijk het antwoord natuurlijk! We pakken alles uit, zetten de tent op en genieten van de rust omgeving en de leuke gesprekken met de politie agenten. Zij vertellen ons dat de route vanaf nu wel zwaar is maar niet zo gevaarlijk meer. Voor de nacht hoefden we ook niet bang te zijn, want zij zorgden voor de bewaking.

Donderdag 29 oktober

De hele nacht heeft het geregend. Nadat we iedereen weer zoals gebruikelijk hebben bedankt en zeker voor onze veiligheid van de afgelopen nacht vertrekken we. De weg naar Marsabit is nu ineens een grote modderpoel c.q. glijbaan worden. en hier en daar zitten dan ook vrachtwagens vast. Wij rijden over het stuk van zo'n 45 km meer dan 2,5 uur en gaan opzoek naar Mr. Mangia de vriend van Peter en Rita. Hij kan ons meer informatie geven over de weg. Als wij zijn shop hebben gevonden bellen we hem op en zeggen dat we zijn aangekomen. Na een halfuurtje wachten is hij ook in zijn winkel en hebben we het even over onze ervaring  gehad over het stuk tot nu toe. Wij vragen waar we onze auto kunnen laten lassen want er zijn weer wat scheuren ontdekt op de al oude reparatie plekken. Hij stuurt ons duur naar Mister Henry camp want daar kunnen we laten lassen want daar is elektra. Als we daar aankomen horen we ook dat het andere stel problemen heeft gehad met hun roof rack. Wij laten een deel van onze las doen en Martin praat nog even kort  met Stuart die gelijk aangaf dat ze nog een dag wilden blijven in Marsabit om andere dingen te doen. Als het werk klaar is rijden we naar een andere garage voor nog wat las werk maar dan met gas. De mannen proberen ons af te zetten en vragen zo ongeveer 40 euro voor iets wat wij al eerder hebben laten doen voor zo'n 10 tot 15 euro. Na een telefoontje van Martin naar Mr. Mangia rijden wij naar hem toe om te laten zien wat er gedaan moet worden. Hij belt voor ons een mannetje die ook een gaslas apparaat heeft en het eventueel voor ons kan doen. De prijs is afgesproken en zo rond de 10 - 15 euro moeten we klaar zijn. We rijden de auto naar zijn workshop en moeten dan nog even wachten totdat de lasser er ook is. Jet schiet gelijk in de lach want ze herkent de lasser gelijk. Het was net nog de jongen die ons probeerde minimaal 40 euro te laten betalen voor het zelfde werk. Hij heeft haar ook in de gaten en loopt gelijk met een rood hoofd van schaamte de workshop in om er na een minuutje weer uit te komen. Hij gaat aan het werk, maar we merken wel dat hij zich schaamt.
Terug bij Mr. Mangia nemen we nogmaals de route door die we eventueel wel kunnen rijden en minder zwaar is voor de auto.  Hij geeft ons het advies om dan via Maikona naar Ethiopië te rijden en de zware weg achter ons te laten. Na afscheid te hebben genomen van deze opmerkelijke man. Moeten we hem wel beloven waar we zijn, als er problemen zij en als we in Ethiopië aankomen vertrekken wij.
We rijden nog zo'n 100 km naar het westen als we in Maikona aankomen. Hier is een Katholieke missie post van Roemeense priesters en nonnen. Hier worden we hartelijk ontvangen en mogen we de nacht door brengen. De priester vindt het zelfs erg leuk dat we langs komen. Nieuwe gezichten is altijd gezellig.

Vrijdag 30 oktober

Vanuit Maikona gaat er een weg naar het noorden in de richting van Ethiopië  waar we naar toe willen. De Roemeense priester had ons uitgelegd dat de weg recentelijk is onderhouden en er nu er goed bij licht. Na 2 uur rijden bereiken we dan ook Ethiopië. De tocht is mooi en we rijden door een track door de bush. Nadat we in Mega aankomen vinden we  geen politie post en besluiten door te rijden naar het volgende stadje. Hier komen we aan en vragen waar we eventueel de stempel kunnen krijgen in onze paspoort. Zij vertellen ons dat we moeten door rijden naar Addis Abba. Bij de Immigratie dienst kunnen ze dat doen. We rijden vanuit Yabelo in de richting van Konso waar we morgen naar toe willen. We Bushcampen zo'n 10 km te westen van Yabelo. Er komen hier wel mensen langs, maar niemand vraagt ons om geld of is op een andere manier lastig zoals ons verteld is.

Zaterdag 31 oktober

Martin kruipt rond half 7 de tent uit en gaat nog opzoek naar het probleem de hebben gehad afgelopen dagen met onze koelkast accu. Bij een rondje om de auto ziet hij dat het roofrack weer is gebroken op draag beugel en heeft het helemaal gehad. Na wat eten besluiten we om te keren en terug te rijden naar Yabelo en komen en de reparaties te laten uitvoeren. Na wat rond vragen komen we bij een werkplaats waar we ze een boor hebben. De mannen helpen ons met alle energie en na een uurtje zijn ze dan ook klaar de reparatie en een nog een las aan de auto. Deze morgen hadden we wel ontdekt dat de auto niet wilde starten. Met behulp van een aantal dames die langs liepen is dat toen gelukt. Een monteur zegt dat er twee opties zijn; de startmotor of de accu. We besluiten om gelijk met hem mee te gaan en uit te zoeken wat we kunnen doen. Als eerste wordt de startmotor uitgebouwd en na wat kunst en vliegwerk is hij er uit. Het is de startmotor niet die blijkt gewoon te werken dus moeten we een nieuwe accu hebben. Deze zijn weer erg prijzig en niet verkrijgbaar in Yabelo. Wel zijn er tweedehandse te vinden en samen met hem gaan we ook naar een kleine shop. Hij regelt een tweedehandse accu en na een 30 euro te hebben betaald kunnen we weer normaal starten.
We betalen de man en omdat geen van ons ook een lunch gehad heeft nemen we hem ook mee om wat te eten.
Wij rijden terug naar onze bushcamp plek en verblijven er weer een nachtje zonder gestoord te worden.

Zondag 1 november

Zouden we vandaag dan eindelijk Konso kunnen bereiken om vandaar de OmoValley in te rijden? Na 4 uurtjes rijden over zo'n 90 km kunnen we opzoek naar de camping. In Konso vinden we wel een campsite die was gesloten. Jet gaat samen met een man opzoek naar de chef van het toeristen bureau. Hij verteld Jet dat we er kunnen staan van 50 birr en als Jet zegt voor 20 birr is het ook goed. ' s Middags  komt de bewaker zich voorstellen. We wandelen nog even het stadje in om een biertje te drinken en brood te komen. Ook hier merken we nog steeds nog steeds niks van alle spook verhalen over Ethiopië en het gedrag van de mensen.

Maandag 2 november

We willen rijden naar Omorate, maar de auto begint weer een beetje raar te doen en we besluiten om  dan maar gelijk richting naar Addis te rijden in twee dagen. Achter in de middag komen we dan ook op een campsite die ons was aangeraden door anderen. Helaas was Billy niet aanwezig en de medewerkers waren niet echt te porren voor informatie. We kunnen langs het meer staan. Nu we aan het reizen zijn leven we weer van licht naar donker en liggen dus al weer vroeg in bed.

Dinsdag 3 november

We ruimen onze spullen op pakken de auto in en rijden naar de gate om de campsite te verlaten. Ineens komt de man naar ons toe die gisteren geen Engels spreekt en zegt tegen ons in het Engels dat we moeten betalen. Wij vragen om een invoice zodat we weten waarvoor we betalen en dat het geld niet in hun zak verdwijnt. Nadat de man terug komt met een kladblok hebben we helemaal iets van we betalen niet. Dit klopt niet! Na wat onenigheid met de bewaker kunnen we uiteindelijk verder.

We rijden in 3 uurtjes naar Addis Abba. Na even rond vragen op straat hebben we snel de immigratiedienst gevonden. Als we onze paspoorten willen laten stempelen krijgen we te horen dat we naar het vliegveld moeten gaan. We vragen voor de zekerheid om de chef van deze man te mogen spreken en worden door gestuurd naar een ander kantoor. Na even in de rij te hebben gestaan vragen wij aan de medewerkster die daar zit als we  een stempel kunnen krijgen. We worden door gestuurd naar een ander kantoor. Hier moeten we wachten omdat chef een seminar heeft van 15 dagen, maar dat hij tussen door naar kantoor komt om te tekenen. Als hij aankomt krijgen we te horen dat we illegaal bezig zijn en dat het niet klopt wat we doen. En worden met onze paspoorten door gestuurd naar een ander kantoor. Hier krijgen we te horen kom na de lunch terug en jullie krijgen de stempel in de paspoort. Na de lunch moeten we weer naar een ander kantoor en daar krijgen we te horen dat we naar de Rechtbank moeten en een boete moeten betalen. We zijn illegaal in het land. We kunnen praten als brugman, maar het helpt niet. Na een verklaring te hebben afgelegd krijgen we te horen dat we morgen om tien uur bij de rechtbank moeten komen om ons paspoort, want dan zal het bij de rechtbank zijn.
We zijn vreselijk boos, maar kunnen niet veel doen dan maar geduld hebben. We rijden maar door naar Wim's Holland House waar we zullen verblijven tijdens ons verblijf in Addis. Hier worden we hartelijk ontvangen en kunnen even stoom afblazen. Hier ontmoeten we Win, Ron, en vader Nol en zoon Bob die samen een Cape to Cape tocht maken in 4 maanden. Wim beloofd ons om morgen mee te gaan om het een en ander te regelen.
's Avonds hebben we lekker genoten van de Bitterballen, eten bier. Het maakte onze dag goed. We lagen dan ook erg laat in bed.

Woensdag 4 november

Met een zwaar hoofd staan we beiden op, het zal vandaag een belangrijke dag worden. Vader en zoon zijn druk bezig met in pakken en wij zullen twee veren meenemen terug naar Nederland voor hun die ze gisteren hebben vervangen. Na een goed bak koffie gaan we met de taxi via de Bank naar de Rechtbank. Als we daar aankomen ziet Martin onze paspoorten al liggen bij een medewerker. We vragen bij een ander en na gezoek en negerend gedrag verteld hij ons ineens dat we morgen maar om half negen terug moeten zijn om voor de rechter te komen. We willen nog uitleggen wat er gebeurt is, maar we praten tegen een muur! Wel krijgen we nog te horen dat als we morgen terug komen dat we iemand moeten meenemen die de lokale taal spreekt. Wim stelt voor om zijn vriendin mee te vragen.
De frustraties stijgen een beetje, maar............ 's middags hebben we niet veel meer gedaan dan luieren, dagboek schrijven en lezen.

Donderdag 5 november

Onze zaak kwam in de morgen voor bij een rechter van het 1e instant court in Addis Abba. Ons duidelijk is  gemaakt dat we er om half negen aanwezig moeten zijn. Samen met Win, Sam(onze vertaler) worden we even na half elf binnen geroepen om voor de rechter te verschijnen. De vrouwelijke rechter luisterde niet  niet echt naar ons verhaal, want de boete stond alvast; 1000 birr per persoon, omdat we illegaal het land zijn binnen gekomen. 's middags gaat Martin samen met Wim eerst naar douane om alle formaliteiten te regelen zodat we ook daarmee niet in de problemen komen aan de grens. Helaas konden ze daar Martin nog niet helpen, want eerst wilden ze de paspoorten zien en een kopie hebben van onze visa. Als je het paspoort terug hebt vandaag of morgen dan terug komen en we zullen gelijk de brief maken.
Nu was het tijd voor de heren om de paspoorten weer op te halen. Als Martin op het kantoor van de immigratie dienst / geheime politie komt blijkt dat de paspoorten er nog steeds niet zijn. Er moet zelfs iemand gestuurd gaan worden om ze op te halen. Tijdens het wachten wordt langzaam de muur afgebroken tussen de politie mannen en Martin. Ze willen zelfs weten hoe wij het uithouden om in Afrika te rijden met een auto. Tegen half 5 waren er nog steeds geen paspoorten en de chef van de politie kwam met het verzoek om morgen terug te komen. Alleen helaas voor hem, Martin eiste onze paspoorten vandaag terug zoals afgesproken. Blijkbaar wilde iedereen al naar huis. Tegen half 6 komt er een man met een grote envelop binnenlopen waar onze paspoorten en andere in zaten. Nu zouden we nog een brief moeten krijgen van de immigratie dienst, maar daar voor was het al te laat. Dus morgen terug komen. We maken de afspraak om half twaalf er weer te zijn.
Blij met onze paspoorten komen we terug bij Wim's huis. We vertellen het verhaal, maar dat Martin morgen nog wel weer terug moet voor de verschillende papieren en briefen. We eten lekker nog een pizza in het restaurant en gaan vroeg naar Bed.

Vrijdag 6 november

Om half 10 staat de taxi weer voor de deur om Martin op te halen en naar de douane te brengen. Na even gesteggel als we nu wel legaal door het land rijden krijgt hij de papieren terug en een envelop met een brief dat we het land kunnen verlaten zonder al te veel problemen. Nu nog de immigratiedienst en dan is alles weer geregeld voor ons vervolg.
Om half twaalf is Martin dan ook netjes bij de immigratiedienst en het wachten kan weer beginnen. Vijf minuten over half twaalf wordt hem zelfs een lunch aangeboden. (vrijdags hebben ze in Ethiopië twee uur voor de lunch, speciaal voor de moslims om naar het vrijdag middag gebed in de moskee te gaan). De lunch bestond uit een lokaal gerecht van Heet vlees en brood. Terug in het pand van de immigratiedienst duurt het nog tot twee uur voordat er gevraagd kan worden als we een brief kunnen krijgen voor het verlaten van het land. De vicedirecteur van de immigratiedienst wil dat niet. En wij willen niet terug gestuurd aan de grens dus er zal iets moeten. Als zijn secretaresse binnengroepen wordt begint hij gelijk te schelden, maar zij beet ook flink van haar af. Als ze even later naar buiten komt duurt het nog 5 minuten. Zij verstuurd een fax naar de grens  post waar wij het land gaan verlaten. en alles is geregeld. Als Martin terug is kunnen we eindelijk gaan genieten van een nog een paar dagen zonder al te veel gezeur voordat we weer wegrijden.

Zaterdag 7 november.

Heerlijk dagje weer niks doen en ons klaar maken om in een maand ................. te zijn.